De soundtrack voor een periode van The New Shining

The New Shining baarde onlangs opzien met de release van een heus dubbelalbum. 'Stripped/Full Circle' herbergt maar liefst 25 tracks. De akoestische plaat heet 'Stripped'; de elektrische 'Full Circle'. De release was voor ons reden om zanger/gitarist en songwriter Nax een aantal vragen voor te leggen.

First things first: waarom is gekozen voor de bandnaam The New Shining? Verwijst het naar het boek en de film?

Naast mijn voorliefde voor de schrijver Stephen King past deze naam ook prima bij de muziek die we maken. In het boek 'The Shining' staat het fenomeen 'shining' centraal. Wat zoveel inhoudt als communiceren zonder te praten. De link is snel gelegd: als er iets is wat alle grenzen overschrijdt, dan is het toch wel muziek. Muziek is misschien wel hét ultieme communicatie middel. Muziek is magisch. Deze naam dekt voor ons echt de lading die onze muziek met zich meedraagt.

Hoe ben je op het idee gekomen om zowel een akoestisch als een elektrisch album te maken?

Ik liep al tijden met het idee een akoestisch album uit te brengen, waarop we voornamelijk een aantal van onze bekende songs in een rustig jasje zouden steken. En in 2010 stapten we met die bedoeling de studio dan ook in. Maar nadat we de eerste 8 nummers hadden opgenomen en terugluisterden dacht ik: het moet anders... het moet écht zijn, not just making "noise". Deze liedjes waren niet geschreven voor een akoestische plaat. Die plaat moest "echter" zijn, veel meer uit mijn hart. De veelgenoemde "muur van geluid" moest ik afbreken en ik moest me kwetsbaar durven opstellen.

Dat werkte zó inspirerend dat ik bijna continue aan het schrijven ben geweest de daarop volgende anderhalf jaar. Alleen al voor het akoestische album 'Stripped' schreef ik in een jaar tijd meer dan 90 nieuwe songs. En juist door het maken van muziek uit mijn hart, werd ik heel erg met mezelf geconfronteerd... Al met al vervolgde dit in een turbulente twee jaar vol heftige situaties en emoties. Ik overzag mijn leven, mijn relatie, de band, vriendschappen en merkte: ik voel me niet meer thuis in de manier waarop ik alles tot nu toe heb aangepakt. Die intense, donkere periode en alles wat ik toen meegemaakt en gevoeld heb, hoor je terug op 'Stripped' en gedeeltelijk op 'Full Circle'. Het is als het ware de soundtrack voor die periode van mijn leven geworden.

Na het schrijven van een akoestisch album, waarop de teksten recht uit mijn hart kwamen, wist ik dat ik dit ook elektrisch kon en wilde. Juist dat maakte voor mij de cirkel rond, wat verwijst naar de titel van dit album, 'Full Circle'. Dezelfde persoonlijke teksten, maar dit keer toegepast in een heftiger jasje. Deze cd gaat over verloren liefde, nieuw gewonnen liefde en de balans opmaken na jaren van werken aan en vechten voor je droom.

Onder andere Frits Spits en Giel Beelen zijn laaiend enthousiast over 'Stripped/Full Circle'. Hoe zien je toekomstverwachtingen eruit?

We gaan nog steeds voor "world domination" natuurlijk! Haha. Maar om eerlijk te zijn: I got no clue! We zitten nu in een sneltrein en hoppen van het ene mediaoptreden naar het andere. We hebben net de uitzonderlijke score van 13 (!) strepen gekregen van Frits Spits van Radio 2, waarmee we op plaats 2 in de top 30 van beste releases zijn binnen gekomen, één plaats boven Paul McCartney. Onlangs speelden we live bij Radio 2's Muziekcafé en pas nog live bij Giel op 3FM. Ik ben al blij als ik me herinner wat we morgen ook alweer moeten doen ;) Het is in ieder geval heel tof om erkenning te krijgen voor muziek die we al zo lang met zoveel passie, energie en dedication hebben gemaakt. Dit zijn niet "gewoon" liedjes. Ik denk dat veel mensen dat herkennen en voelen. Het is geweldig om mensen daardoor geraakt te zien worden! Daar doen we het voor!

Je bent de afgelopen twee/drie jaar als bezeten aan de slag gegaan met het schrijven van nummers. Doe je dat nog steeds, nu het dubbelalbum af is? Is de persoonlijke drang om muziek te schrijven wat afgezwakt (want vervuld), of nog even sterk?

Haha. Fat chance!, maar goeie vraag. Ik heb alweer 100 ideeën in m'n kop voor een fantastisch nieuw (akoestisch) album en er liggen zonder overdrijven al zo'n 40 nieuwe nummers klaar! Muziek maken is mijn leven. Het is niet iets wat ik zomaar "uit" kan zetten. Veel liedjes ontstaan in mijn slaap, in mijn dromen. Dat gaat bijna 24/7 door. Tenzij ik het willens en wetens "on hold" zet, omdat ik anders dreig door te draaien.

Wat wel een verschil is, is dat het nu te druk is om álles wat ik in m'n systeem heb daadwerkelijk uit te werken. Dát heb ik wel voor mezelf even "on hold" gezet. Gelukkig heb ik een voicerecorder, dus als ik een goede melodie of tekst binnen krijg dan neem ik 'm snel op. Er komt wel weer een moment dat ik alles terug kan luisteren en de mooiste melodieën verder kan bewerken en uitdiepen voor nieuwe songs.

Je besloot muziek te gaan maken toen je op het punt stond jezelf te verdrinken (lazen we in een interview elders). Wat ging er door je heen? En belangrijker nog: wat gaat er nu door je heen? Vervult muziek nog steeds een levensreddende functie voor jou, of heb je nog meer gronden gevonden om op te staan?

Wéér een hele goeie vraag... damn! Ik heb inderdaad op dat punt gestaan. Verdoofd en met een intens ongelukkig gevoel. Het gevoel dat je hier niet thuis hoort. Ik vind het nog steeds lastig om hier te pas en te onpas over te praten, daar voelt het te intiem voor, maar heb voor mezelf besloten, dat zolang ik dit trek, hier over moet praten. In de eerste plaats omdat ik hier al over zing in de nieuwe songs, maar ook omdat ik in de tussentijd gemerkt heb dat veel mensen hier mee rond lopen. Als ik door mijn verhaal te doen, maar één iemand hier van kan weerhouden of aanspoor om nog ns zijn of haar opties te overwegen, dan is het dat helemaal waard!

Maar "to make a long story short": op het laatste moment dacht ik, als het leven toch niks meer waard is, en de keuze is dood zijn óf iets doen wat je altijd had willen doen (zonder er rekening mee te houden of je het úberhaupt zou kúnnen) wat zou ik dan nog willen doen voor ik sterf? Het antwoord was ondubbelzinnig: muziek maken. Ik kreeg de outro gitaarsolo van November Rain van Guns n' Roses in mijn hoofd. Dat leek me magisch om te kunnen spelen. Ik had nog nooit muziek gemaakt of geschreven en ben er dus vol voor gegaan. Die solo lukte al na één jaar. Toen heb ik nooit meer omgekeken en ben zelf gaan componeren. En dat componeren is nooit meer gestopt!

Wat er nu door me heen gaat... Dat ik denk dat ik dat stuk van mijn leven nu eindelijk verwerkt heb middels m'n muziek en dat ik héél blij ben dat we met 'Stripped/Full Circle' een dubbelalbum hebben gemaakt dat uit het hart komt, waar ik écht en volledig achter sta. Waar ik trots op ben. Het is een album zonder concessies. Ik heb niet stil gestaan bij commerciële waarde of wat dan ook, maar gegaan voor "what matters to me".

Wat ik de afgelopen periode ook heb ontdekt, is dat er uiteindelijk voor mij één echte alles omvattende "ground" is: liefde. En ook mijn muziek vindt daar zijn fundament. Liefde inspireert me, ik schrijf en maak muziek met alle liefde en passie die ik in me heb. Ik houd me eraan vast, laat me erdoor in beweging brengen. Die liefde, die energie, keeps me going.

De muziek "[…] moet écht zijn, not just making noise." Waar staan echt en just making noise precies voor? Waarin ligt het onderscheid?

Haha, begrijp me goed: niks mis met een flinke bak herrie en stevige rock 'n roll, graag zelfs! Waar ik wel voor mij persoonlijk én ons als band achter ben gekomen, is dat we de meeste positieve energie krijgen als we muziek maken die ontstaat vanuit onszelf, vanuit onze ervaringen, vanuit wat ons drijft. Zoals gezegd ben ik met zowel 'Stripped' als 'Full Circle' helemaal niet bezig geweest met eventuele commerciële waarde of hitpotentie. Maar te schrijven over wat mij echt beweegt, raakt, me drijft, me 's nachts wakker houdt. Dat bedoel ik met "echt". Het was een bevrijding om muziek helemaal vanuit m'n hart te schrijven, me kwetsbaar op te stellen. Mijn verhaal te vertellen. En ik krijg nu terug dat juist dat uitgangspunt heel veel mensen diep raakt, dat mensen stukjes van zichzelf herkennen in onze muziek.

Zo'n anderhalve maand geleden is Roel van der Sluis bij de band gekomen. Hoe bevalt dat tot nu toe?

Het is een mooi verhaal hoe Roel uiteindelijk bij ons terecht is gekomen. Nadat Vince besloot de band te verlaten en dat nieuws uitlekte, stroomden de aanmeldingen voor audities bij ons binnen, de respons was overweldigend. Toen Roel bij ons binnen kwam in de studio voor zijn auditie, was het heel even aftasten: R (m'n bassist) en ik kennen elkaar natuurlijk al jaren en Roel is natuurlijk "een vreemde eend in de bijt". Het was bijvoorbeeld voor hem nogal wennen aan onze op elkaar ingespeelde geintjes. Maar naast een geweldige drummer, herkenden we meteen de passie die hem drijft. En dat is voorwaarde nummer één voor ons.

Zijn power achter de drums sluit helemaal aan bij onze muziek, er was direct een muzikale klik. Die gast drumt iedere keer weer alsof zijn leven ervan af hangt, en dat doet het in a way ook wel ;), hij speelt met heel zijn lijf en, als het meezit , een grote grijns op zijn kop! Dat voel en hoor je terug! Het is bizar hoe hij in zo'n korte periode de muziek al zo eigen heeft gemaakt. Nu moet hij alleen nog effe werken aan z'n bandhumor ;) Én aan zijn skills voor wat betreft Mario Kart, want zonder een potje Mario Kart vooraf kan geen bandavond beginnen.